Poniedziałek Wielkanocny – radość ze Zmartwychwstania i tradycja lanego dnia

Drugi dzień Świąt Wielkanocnych, obchodzony w poniedziałek po Niedzieli Zmartwychwstania, jest w Kościele katolickim kontynuacją radosnego świętowania zwycięstwa Chrystusa nad śmiercią. To także ważny moment w polskiej tradycji ludowej, znany jako Lany Poniedziałek lub Śmigus-Dyngus – dzień radości, śmiechu i wodnych oblewanych zabaw.

Liturgiczny wymiar Poniedziałku Wielkanocnego

Choć Poniedziałek Wielkanocny nie różni się zasadniczo liturgicznie od samej Niedzieli Zmartwychwstania, jest istotnym dniem w kalendarzu liturgicznym. To drugi dzień oktawy wielkanocnej – ośmiodniowego okresu, podczas którego Kościół celebruje jedno wielkie święto: Zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Każdy dzień tej oktawy traktowany jest jako jeden dzień, jedno święto, jak dzień Uroczystości Zmartwychwstania, a jej kulminacją jest Niedziela Miłosierdzia Bożego, ustanowiona przez św. Jana Pawła II.

Podczas Mszy Świętej tego dnia wierni słuchają fragmentów Pisma Świętego mówiących o ukazaniu się zmartwychwstałego Chrystusa. Jest to czas nie tylko radości, ale także zadumy nad tajemnicą zbawienia i Bożego miłosierdzia.

Śmigus-Dyngus – tradycja ludowa

W tradycji ludowej Poniedziałek Wielkanocny znany jest przede wszystkim jako Lany Poniedziałek. Zwyczaj ten wywodzi się ze słowiańskich obrzędów wiosennych i został zaadaptowany przez kulturę chrześcijańską. Symboliczne polewanie wodą oznaczało oczyszczenie, odrodzenie i płodność – elementy, które znakomicie korespondują z wielkanocnym przesłaniem nowego życia.

Z biegiem lat Śmigus-Dyngus stał się radosną zabawą, szczególnie popularną wśród dzieci i młodzieży. Dawniej polewanie wodą było też wyrazem sympatii – szczególnie wobec dziewcząt na wydaniu. Choć dziś przybiera bardziej żartobliwą formę, nadal jest mocno zakorzenione w polskiej tradycji i obchodzone w wielu domach.