Minęły już 22 lata od momentu, gdy Polska wstąpiła do Unia Europejska. To czas ogromnych zmian infrastrukturalnych, gospodarczych i społecznych. Drogi, mosty, inwestycje lokalne, rozwój przedsiębiorczości czy dostęp do wspólnego rynku to fakty, których nie sposób podważyć. Polska wykonała cywilizacyjny skok, a fundusze europejskie odegrały w tym procesie znaczącą rolę.

Ale uczciwy bilans nie może kończyć się na wyliczeniu korzyści.

Coraz częściej pojawiają się pytania o kierunek, w jakim zmierza wspólnota, oraz o cenę, jaką państwa członkowskie w tym Polska mają za to zapłacić. Wśród największych obaw wymienia się forsowany pakt migracyjny, który w praktyce ma odciążyć państwa Europy Zachodniej kosztem innych krajów. Równolegle powraca presja na wdrażanie polityki multikulturowej, która w wielu zachodnich społeczeństwach przyniosła poważne problemy społeczne i bezpieczeństwa. Kontrowersje budzi również mechanizm tzw. „praworządności”, który uzależnia wypłatę środków od decyzji politycznych, a nie wyłącznie od spełniania jasno określonych kryteriów. Do tego dochodzi polityka klimatyczna i system ETS, który bezpośrednio przekłada się na wysokie ceny energii, odczuwalne dziś przez miliony Polaków i przedsiębiorców. Niepokój wzbudza także umowa handlowa MERCOSUR, która właśnie weszła w życie i uderzy w europejskie w tym polskie rolnictwo, oraz stopniowe przekazywanie kolejnych kompetencji na poziom Brukseli. W praktyce oznacza to ograniczanie suwerenności państw narodowych w imię coraz głębszej integracji i stworzenia jednego państwa. A przecież Polska była, jest i będzie częścią Europy, niezależnie od struktur politycznych. Nasza historia jasno pokazuje, że nie tylko należymy do europejskiej wspólnoty, ale wielokrotnie w najtrudniejszych czasach My Polacy ją RATOWALIŚMY. Od odsieczy wiedeńskiej przez zatrzymanie bolszewickiej ofensywy, od pierwszych chwil do ostatniego dnia walczyliśmy z niemieckim faszyzmem w II wojnie światowej po wydatnie przyczynienie się do obalenia komunizmu w Europie i upadku ZSRR - nazwanego przez Prezydenta USA Ronalda Reagana - "imperium zła".

Dlatego pytanie nie brzmi dziś: czy mamy z czego być dumni? Odpowiedź jest oczywista  - TAK. Europa w dużej mierze istnieje w swoim obecnym kształcie również dzięki i przy ogromnym udziale Polaków.  Pytanie brzmi inaczej: czy potrafimy zachować równowagę między korzystaniem z możliwości, jakie daje Unia Europejska, a obroną własnych interesów, tożsamości i suwerenności? Bo prawdziwa siła wspólnoty nie polega na jednolitości, lecz na szacunku dla różnorodności i podmiotowości jej członków.