86 rocznica sowieckiej agresji na Polskę

17 września 1939 roku o świcie Armia Czerwona, bez wypowiedzenia wojny, przekroczyła wschodnie granice II Rzeczypospolitej. Dla walczącej już od ponad dwóch tygodni Polski był to cios w plecy, przesądzający o jej losach we wrześniu 1939 roku.

Agresja była konsekwencją tajnego protokołu do paktu Ribbentrop–Mołotow, podpisanego 23 sierpnia 1939 r., który przewidywał IV rozbiór Polski. W wyniku porozumienia Niemcy i Związek Sowiecki dokonali podziału terytorium naszego państwa.

• Stalin uznał, że wszelkie układy zawarte uprzednio z Polską (w tym traktat ryski z 1921 r. i pakt o nieagresji z 1932 r.) nie obowiązują, Polska bowiem przestała istnieć. W chwili, gdy zastępca komisarza ludowego spraw zagranicznych Potiomkin odczytywał ambasadorowi Grzybowskiemu treść noty dyplomatycznej, Armia Czerwona rozpoczęła już zbrojną napaść na całej długości wschodniej granicy II RP.

Wojska sowieckie liczące ponad 600 tysięcy żołnierzy, wspierane przez tysiące czołgów, szybko zajmowały kolejne miasta i wsie. Polskie oddziały, walczące na dwa fronty, znalazły się w sytuacji bez wyjścia. Mimo to w wielu miejscach stawiały bohaterski opór – pod Szackiem, Kodziowcami, Wytycznem czy w Grodnie, gdzie do obrony stanęła także ludność cywilna.

W wyniku agresji w ręce Sowietów trafiło ponad 200 tysięcy polskich żołnierzy, z których wielu czekał tragiczny los – zsyłki, łagry i egzekucje. Najstraszliwszym symbolem tej polityki stał się Katyń, gdzie zamordowano blisko 22 tys. polskich oficerów i przedstawicieli elit.

17 września 1939 roku pozostaje jedną z najczarniejszych kart naszej historii, przypomnieniem, że Polska padła ofiarą zmowy dwóch państw Niemiec i ZSRR dziś Rosji.