Kraków. Jeden zamachowiec z arsenałem i zapasem amunicji większym niż u dwóch żołnierzy!

Dwa karabinki AR-15, dwa pistolety i około 500 sztuk dodatkowej amunicji. Taki arsenał odkryli w policjanci po unieszkodliwieniu 24-letniego zamachowca, który 7 listopada dokonał krwawego ataku w centrum Krakowa. Dla zobrazowania skali zagrożenia tego ataku należy porównać ten zapas z podstawowym wyposażeniem amunicyjnym żołnierza i okaże się, że napastnik miał przy sobie i w samochodzie więcej dodatkowej amunicji, niż wynosi podstawowy zapas karabinowy dwóch żołnierzy! I gdyby nie niezwykła odwaga, poświęcenie dwóch policjantów, którzy z narażeniem życia zatrzymali sprawcę, rozmiary tragedii trzeba powiedzieć wprost byłyby jeszcze większe.

Arsenał, którego wielkość przeraża

Przy sprawcy oraz w jego samochodzie zabezpieczono dwa karabinki AR-15, dwa pistolety i około 500 sztuk dodatkowej amunicji. Na miejscu ataku znaleziono również ogromną liczbę łusek. Według rzecznika Prokuratury Krajowej, prokuratora Przemysława Nowaka, w centrum Krakowa oddano co najmniej kilkadziesiąt strzałów, a niewykluczone, że nawet kilkaset. Dokładną liczbę mają ustalić przeprowadzane ekspertyzy. A przecież po zakończonym ataku zabezpieczono jeszcze około pół tysiąca nabojów, które napastnik mógł wykorzystać! To pokazuje, z jak poważnym zagrożeniem mieliśmy do czynienia. Aby uświadomić sobie skalę zagrożenia, warto odwołać się do wojskowych standardów wyposażenia. W przypadku pistoletu to 20 sztuk amunicji jako jednostka ognia.  Dla karabinka kaliber 5,56  (M-4, M-16, AR-15, Grot  czy Beryl) to 300 sztuk, jednak jednostka amunicji bojowej stosowana wynosi 210 nabojów w siedmiu magazynkach po 30 sztuk. Tymczasem 24-letni sprawca zamachu miał jeszcze około 500 sztuk dodatkowej amunicji, nie licząc pocisków już wystrzelonych! Oczywiście porównanie dotyczy liczby nabojów, a nie dosłownie siły ognia dwóch jednocześnie strzelających żołnierzy. Nie zmienia to jednak faktu, że jeden człowiek zgromadził wyjątkowo duży zapas amunicji i cztery sztuki broni, które mógł wykorzystać przeciwko przypadkowym, bezbronnym ludziom. To nie był napastnik z pojedynczym pistoletem i kilkoma nabojami. To był sprawca przygotowany do prowadzenia rozległego, niezwykle niebezpiecznego ataku mającego spowodować jak największą liczbę ofiar. 

Spróbujmy wyobrazić sobie skalę zagrożenia i przyjmijmy czysto hipotetycznie, że zaledwie co dziesiąty wystrzelony pocisk trafiłby człowieka. Przy tak dużym zapasie amunicji liczba potencjalnych poszkodowanych mogłaby być dramatycznie wysoka. Oczywiście nie sposób na tej podstawie dokładnie przewidzieć liczby ofiar. Wiele zależy od okoliczności zdarzenia, kierunku strzałów, zachowania ludzi i skuteczności interwencji. Jednak jedno pozostaje bezsporne: zatrzymanie napastnika uniemożliwiło mu dalsze prowadzenie ostrzału. I właśnie tutaj należy szczególnie podkreślić odwagę dwóch policjantów, którzy wyposażeni jedynie w pistolety podjęli bezpośrednią konfrontację z uzbrojonym po zęby sprawcą. 

Czy podczas procedury uzyskiwania pozwolenia wszystkie wymagane czynności zostały przeprowadzone prawidłowo? Czy istniały sygnały ostrzegawcze, które mogły zostać zlekceważone?

Po ujawnieniu wielkości arsenału sprawcy jeszcze większego znaczenia nabiera pytanie o skuteczność systemu kontroli dostępu do broni. Nie chodzi o automatyczne obwinianie wszystkich legalnych posiadaczy broni. Chodzi o ustalenie, czy w tym konkretnym przypadku państwowe instytucje prawidłowo wykonały swoje obowiązki. Jak to możliwe, że jedna rodzina posiada tak duży arsenał i ogromną liczbę amunicji? Czy ten fakt nie powinien zainteresować służb?